Od dwóch lat trwa boom na pornografomanię. Trylogia Greya, mimo że przesłodzona i zawstydzająco tandetna w samych tylko Stanach zjednoczonych sprzedała się w 20 milionach egzemplarzy. Jak pisać o “tych sprawach”, unikając grafomanii, wulgarności, klisz i pompy?

Zwykle zaczyna się od latarki pod kołdrą i zarwanych nocy. Potem jest nadszarpnięty budżet, upychanie w drugich rzędach regałów nowych łupów i parapetowe stosy o przeznaczeniu: „na teraz”, „na potem”, „do dokończenia”, „do oddania”. W życiu każdego zdeklarowanego miłośnika literatury przychodzi też moment na czytanie książek o pisaniu książek, a kolejny etap wtajemniczenia – żeby nie powiedzieć: uzależnienia – stanowi czytanie o czytaniu. I to ten typ reprezentuje „Pokaż mi swoją bibliotekę” Aleksandry Rybki.

Wampir w PRL? Cóż to za pomysł? Czy w czasie, gdy władza skutecznie wysysa obywateli nie tylko z dóbr materialnych, ale i z sił życiowych, można w ogóle zdobyć jakąś pożywną i smaczną krew? Andrzej Pilipiuk nie boi się karkołomnych połączeń, co więcej jego wampir-ślusarz doskonale czuje się w realiach Polski Ludowej. „Wampir z MO” to drugi, po „Wampirze z M3”, tom jego przygód. Zbiór lekki, zabawny, obfitujący w kurioza, choć momentami wydumany.

„Uczucia, co to takiego” są lekturą-wyzwaniem – szczególnie dla nas, rodziców, wiecznie zapracowanych, zagonionych, zajętych sobą. Warto się zatrzymać, pomyśleć i poszukać mądrej odpowiedzi, po to by pobyć z dzieckiem tak do końca. By je lepiej poznać.

„Dowód” Ebena Alexandra może być dowodem wyłącznie na to, że w dzisiejszych czasach nie zmalało zapotrzebowanie na historie o życiu po życiu. Świadczy o tym żarliwość, z jaką amerykański neurochirurg opisuje swoje przeżycia z okresu śpiączki klinicznej, ale przede wszystkim imponujące wyniki sprzedaży na całym świecie. Co sprawia, że wielokrotnie opowiadane historie ciągle przyciągają uwagę czytelników?