Dzieło Gérarda de Nervala okazało się podatne na mniej lub bardziej zawłaszczające interpretacje. Symboliści inspirowali się poezjami z pierwszego okresu twórczości, a Nervalowskie przekłady Heinego były podobno źródłem koncepcji wiersza wolnego. Proust uważał opowiadanie „Sylwia” za arcydzieło odgadujące mechanizmy działania pamięci. Surrealiści zaś sławili „Aurelię” za prekursorskie zastosowanie metody propagowanego przez nich „pisania automatycznego”. Pisma Nervala wydawano już w Polsce kilkakrotnie, ale nigdy dotąd w tak obszernym wyborze i starannej edycji.

Orhan Pamuk musiał wyjechać z Turcji, gdy pisał o rzezi Ormian, nad Salmanem Rushdie za „Szatańskie wersety” nadal wisi fatwa nałożona przez Chomeiniego. Michel Huellebecq dołącza do grona pisarzy mających na pieńku ze światem Islamu, po raz kolejny udowadniając, że w XXI wieku nadal można opublikować książkę kontrowersyjną, która poruszy...

Słowa mają niezwykłą moc kreowania światów. Obraz daje nam gotowe wyobrażenie. Oczywiście można się zastanawiać, co myślała dziewczyna z perłą, gdy Jan Vermeer przenosił jej podobiznę na płótno, ale w naszej wyobraźni już zawsze będzie miała niebiesko-żółty turban i błysk w oku.

„Szczęście pod wulkanem. O Andrzeju Bobkowskim” to zbiór kilkunastu szkiców poświęconych twórczości tego arcyciekawego pisarza, powstałych na przestrzeni ostatnich dwudziestu lat. Jak stwierdza w przedmowie autor, wspólne wydanie wszystkich tych tekstów miało na celu zbudowanie czegoś w rodzaju „zwielokrotnionego portretu”. Ta sztuka Maciejowi Urbanowskiemu udała się znakomicie.

Bohaterka książki Grzegorza Kasdepkego pewnego dnia oświadczyła: „W moim brzuchu mieszka jakieś zwierzątko”. Jak można na takie stwierdzenie zareagować? Śmiechem? Brakiem zrozumienia? Racjonalnym wyjaśnieniem procesu ludzkiego trawienia? Nie! Można potraktować tę deklarację, jako inspirację do stworzenia opowieści o dziecięcej wyobraźni i zainteresowaniu światem.