Trochę to może już archaiczne, ale trudno wyobrazić sobie, że dzieci mogłyby nie uwielbiać Astrid Lindgren. A jeszcze trudniej sobie wyobrazić, że kiedy dzieci pisały do niej listy, w których zapewniały o gorącym uwielbieniu dla jej książek, ona na nie odpisywała.

Za górami, za lasami i południowymi granicami na rynku naszych czeskich sąsiadów ukazała się pewna powieść. Wyczarowała ją młoda pisarka, absolwentka bohemistyki i historii sztuki, pasjonatka etnografii. Zrobiła to z taką swadą, że prędko podbiła serca czytelników, zgarnęła liczne nagrody, a jej dzieło zdobyło tytuł Czeskiego Bestsellera 2012 roku. Tej jesieni trafiło ono pod polskie strzechy.

„Najbardziej niebieskie oko”, debiutancka powieść Toni Morrison, amerykańskiej noblistki i laureatki nagrody Pulitzera, jest pięknym i przerażającym poematem. Nie można obok niego przejść obojętnie i nie można o nim zapomnieć.

Michelangelo Merisi z Caravaggio znany jest na całym świecie. Niedoceniony za życia malarz, z czasem został uznany za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli baroku i prekursora nowego kierunku w sztuce, dzięki odejściu od renesansowych kanonów piękna w stronę realizmu przedstawienia ludzkiego ciała połączonego z psychologiczną głębią obrazu. Postać Caravaggia doczekała się szeregu obszernych biografii, jednak zdaniem Tilmana Röhriga życie samego artysty i historie jego obrazów nadal skrywają wiele tajemnic.

Czasami zdarza się tak: żyjesz sobie spokojnie w tej swojej zachodniej kulturze rozumu i rozsądku i nagle otwierasz taką książkę jak "Cztery zachodnie staruchy" – i bum! Nagle odkrywasz, że racjonalizm to tylko jedna z możliwych dróg, nie wszędzie dominująca. I że czasami trzeba po prostu trochę pokamłać.