Pięknie wydane zapiski Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej z lat 1939-1945, „Wojnę szatan spłodził”, dotyczą zmagań poetki z wojną, wygnaniem i nowotworem. To rzecz niezwykle intymna, a przy tym zdecydowanie odmienna od większości polskiej literatury traktującej o II wojnie światowej.

Powieść Jamila Ahmada przypomina, że w XXI wieku świat wciąż jest pełen miejsc, kultur i obyczajów, o których nie śniło się przeciętnemu europejskiemu czytelnikowi.

Książka V.S. Naipaula jest taka jak kraj, o którym opowiada. Przepastna jak granice subkontynentu indyjskiego, ugina się od ciężaru stron i ludzkich historii. Jest długa i – momentami – nużąca jak podróż z Kalkuty do Bombaju. Przeludniona jak niemal każde indyjskie domostwo. Ale zarazem to najlepsza rzecz, jaką zdarzyło mi się na ten temat czytać.

Detektyw Cormoran Strike powraca w „Jedwabniku”, drugiej już książce Roberta Galbraitha. Zastajemy go w lepszej sytuacji niż w „Wołaniu kukułki”, gdyż odnalezienie mordercy znanej modelki przysporzyło mu trochę sławy, co przełożyło się na większą ilość zleceń od zazdrosnych kochanków i zdradzanych żon. 

„Na skraju ciszy”, trzecia książka Kristiny Ohlsson, wpisuje się w konwencję skandynawskiego kryminału. Odmienna, bo znacznie bliższa kobiecemu punktowi widzenia, jest tutaj jednak perspektywa opowieści. Podkreślenie istoty rodzinnych więzi zajmuje miejsce psychologicznej analizy, a emocje i intuicja okazują się ważniejsze od stawiania społecznej diagnozy.