W ostatnich latach pojawiło się kilka świetnych pozycji, poświęconych Indiom, spośród których na uwagę zasługują przede wszystkim „Bombai. Maximum City” Suketu Mehty i „Dziewięć żywotów” Williama Dalrymple’a. Trafiła do nas także świetna proza Kiran Desai i Aravinda Adigi. „Zawsze piękne” Katherine Boo z książkami wspomnianych autorów łączy bezlitosny realizm.

W świecie Ziuzi nie ma miejsca na nudę, ciągle jest coś do roboty. Dobry pomysły pochodzą z pępka, bo skoro już jest, musi przecież do czegoś służyć.

„Głupota jest czymś niezachwianym: cokolwiek ją zaatakuje, musi się o nią rozbić” – pisał Gustave Flaubert. Ale cóż takiego uczynili Ci głupcy, Flaubercie? Czy nazbyt psuli krajobraz Normandii? Czy próbowali sforsować mury Twej fortecy taranem komunałów? A może chodzi o to, że plenią się jak króliki, gdy Tobie podobnych jest coraz mniej. Tak czy owak, idioci musieli Ci zajść za skórę. Inaczej nigdy nie stworzyłbyś Bouvarda i Pecucheta, i nie wysłałbyś ich na wycieczkę po historii ludzkiej głupoty.

Debiutancka książka włoskiego pisarza Piera Vittoria Tondellego, "Libertyni inaczej", ukazała się w Polsce z trzydziestoletnim opóźnieniem. Autor, pisząc o doświadczeniach pokolenia lat 70. i środowiska homoseksualistów, wywołał niemały skandal obyczajowy i polityczny.

„De gustibus non est disputandum” – mawiali starożytni. Maksyma piękna, lecz niestety – martwa. O niczym bowiem tak dobrze się nie rozprawia, jak o gustach. A ponieważ na niektórych rzeczach „znają się” bez wyjątku wszyscy (polityka, piłka nożna czy właśnie film), dyskusje na ten temat bywają nadzwyczaj zażarte.