Rozmowa z Magdaleną Tulli, będąca kontynuacją wywiadu emitowanego w programie „Xięgarnia” w TVN24.

„Literatura jest dla mnie próbą uniesamowicenia tego, co samowite. Strasznie lubię, kiedy literatura bardzo mocno odwołuje się do rzeczywistości, ale nie odtwarza jej wiernie. Największą frajdę sprawia mi tworzenie na bazie rzeczywistości czegoś, co być może lepiej ją określa niż oddawanie tego, co się dzieje toczka w toczkę. Nie chcę pieprzyć, że pisanie to styl życia, bo to wyświechtany banał, ale prawda jest taka, że to mi nadaje pewien sens, określa mnie wobec rzeczywistości”.

„Literatura jest dla mnie szansą do komentowania świata. Ponieważ jestem ogołocony z wszelkich talentów, to pozostało mi tylko pisanie. Kiedyś byłem twórcą strasznie egotycznym, który ciągle opowiadał o tym, co mu się przydarzyło. Teraz moje pisarstwo jest próbą wyjścia do drugiego człowieka”.

„Ziemowit Szczerek bada obrzeża – obrzeża państw, obrzeża cywilizacji. Fascynuje go miejsce pograniczne. Bada, gdzie kończy się Zachód i zaczyna Wschód. Jest świetnym obserwatorem”. Justyna Sobolewska z Tygodnika „Polityka” przybliża postać bohatera naszego cyklu „Młoda Polska Proza”. 

„Jeżeli tworzymy literaturę, która ma ambicje, by opisywać rzeczywistość, ale nie chce być przy tym odtwórcza, to musimy ją dofabularyzować. Pisanie jest sprawianiem, że nudna i trywialna rzeczywistość, staje się fascynująca. Piszę trochę tak, jak czytam. Bardzo bym nie chciał wiedzieć, co stanie się za dwie strony. Muszę sam siebie cały czas zaskakiwać” – mówi bohater szóstej odsłony cyklu Młoda Polska Proza, Ziemowit Szczerek.