„Czarna piosenka” na zawsze pozostanie książką osobną. Tom rozpoczynający serię książek Wisławy Szymborskiej w Znaku to w gruncie rzeczy punkt zerowy tej twórczości – przynależy do dzieła noblistki i jednocześnie jest spoza jego obrębu wyłączony. Wydanie tomu to z pewnością ważne wydarzenie literackie, jednak bezcelowa jest dyskusja, czy poezja Szymborskiej cokolwiek by straciła, gdyby „Czarna piosenka” nie ujrzała światła dziennego. Tom został wydany. Dlatego należy przyjrzeć się jedynie temu, w jaki sposób początkująca poetka i młoda dziewczyna widziała świat tuż po wojnie. Świat, który „kiedyś umieliśmy na wyrywki”, a dziś trzeba go „w małej pomieścić ranie”.

Tymoteusz Karpowicz powraca. Jego długoletnią nieobecność na polskim rynku wydawniczym (w ciągu trzydziestu sześciu lat pojawiła się tylko jedna książka tego autora!) próbuje „odrobić” Biuro Literackie poprzez monumentalne, pośmiertne wydanie „Dzieł zebranych”. Właśnie ukazał się czwarty tom, zawierający niepublikowane dotąd teksty poetyckie.

Gdy w latach 60. Miroslav Šašek publikował swoje książki, tworzył coś na kształt miejskiego przewodnika dla dzieci. Szczypta informacji, kilka ciekawostek, doskonałe rysunki. Po ponad 50 latach siadamy wraz z małymi czytelnikami nad kartami jego arcydzieł i odbywamy podróż w przestrzeni i czasie. Uznany swego czasu przez redaktorów „New York Timesa” za najlepszą książkę ilustrowaną roku „Oto jest Londyn” zachwyca i dziś.

O Macheju pisze się, że jest poetą. Tymczasem jest normalnym facetem, tyle że oczytanym, inteligentnym, obdarzonym wyśmienitym zmysłem obserwacji i poczuciem humoru.

„Taka… niebyła” – określa Stefanię Wilczyńską Szlojme Nadel, wychowanek Domu Sierot, któremu udało się uciec z getta. Ta „niebyłość” wiąże się z jedną z głównych cech bohaterki Magdaleny Kicińskiej – jej nieustannym poczuciem, że mogłaby robić więcej, lepiej, być bardziej użyteczna.