Jeśli przyjąć, że życie to ciągła powtarzalność, czego potrzebuje człowiek, by na moment wznieść się ponad nią? Samotności, podróży, rewolucji? Może bezgranicznej fascynacji sztuką, pięknem, drugim człowiekiem. Może poszukiwanie przełomu nieodłącznie wiąże się z drogą, a odpowiedź przychodzi wraz ze śmiercią. A skoro i historia lubi się powtarzać, śmierć jeszcze raz nadejdzie w Wenecji.

Michael Palin to ten członek Monty Pythonów, o którym mój znajomy myślał, że umarł, bo często grał wrzaskliwe baby, a jeden z brytyjskich komików zmarł na raka krtani. Tymczasem Palin ma się świetnie i wraz z BBC jeździ po świecie, odwiedzając tubylczą ludność. Od czasu do czasu pisze o tym książki. Tym razem padło na Brazylię.

„Deus Irae” to książka nienowa, a rok 1982, czas powieściowej wojny atomowej, która pozostawiła świat w gruzach, minął dawno bez spektakularnych, globalnych katastrof. A jednak powieść duetu Dick/Zelezny wciąż jest i zapewne długo jeszcze będzie aktualna.

Parafrazując tytuł znanego filmu Andrzeja Barańskiego, ta książka to wiele osób, wielki czas.

„Na wschód od Arbatu” to książeczka może i rozmiarami niewielka, ale stoi za nią potężna idea. Wznowiony po czterdziestu dwóch latach zbiór reportaży Hanny Krall na temat ZSRR przypomina nie tylko ówczesną rzeczywistość, lecz także sposób w jaki trzeba było o niej pisać, jeśli chciało się powiedzieć prawdę.