Prawdopodobnie nie ja jedna wpadłam w pułapkę. Nazwisko Mankell włącza przyciski – kryminał, zimno, Skandynawia, zgorzkniały policjant, wciągająca akcja. A „Wspomnienia brudnego anioła” to powieść obyczajowa, wszyscy się pocą, Afryka, główna bohaterka to przypadkowa burdelmama, a zamiast ciekawej akcji dostajemy zwyczajną nudę.

Współczesna literatura kanadyjska kojarzy nam się z Michaelem Ondaatje, Alice Munro czy Margaret Atwood. Znakomity „Dostatek” Michaela Crummeya i udany „Dotyk” Alexiego Zentnera pozwalają wierzyć, że wielcy mistrzowie doczekają się godnych następców.

„Omen” z 1976 roku w reżyserii Richarda Donnera to film kultowy. I jako taki nie potrzebuje żadnych rekomendacji i zachęt do obejrzenia go. Obraz Donnera stał się legendą, która nie gaśnie nawet mimo upływu lat. Wraz z „Dzieckiem Rosemary” Romana Polańskiego stał się topowym horrorem wykorzystującym motywy satanistyczne i postać dziecięcego Antychrysta. Oba filmy do dzisiaj stanowią inspirację dla innych twórców (widać to doskonale chociażby na przykładzie najnowszego sezonu „American Horror Story: Apocalypse” czy grze „Lucius”). Ale czy „Omen” w wersji książkowej wypada tak samo dobrze jak film?

By opisać dziecko, zwykle mówi się o wyobraźni i niewinność. Oba te elementy są niezwykle istotne i można je zachować w sobie niezależnie od wieku. Można je też odświeżyć wraz z lekturą książki „Pięcioro dzieci i »coś«”.

Pierwsze wydanie „Nikt nie woła”, powieści ukończonej w roku 1957, ukazało się dopiero w 1990 roku w wolnej Polsce. Późno. Tym bardziej, że świadectwo fundamentalnego doświadczenia Józefa Hena mogło stać się bardzo ważną książką dla pokolenia '56 i rodzimej literatury.