„Każdy, kto utracił kiedyś pracę wie o czymś, co osobom pozbawionym tego doświadczenia wydać się może niewiarygodne. Osoba bezrobotna często ma mniej wolnego czasu niż osoba pracująca”. To zdanie przekonało mnie, że książka Joanny Mandrosz różni się od innych pozycji traktujących o poszukiwaniu zatrudnienia. Nie daje ona złudnych cudownych recept na zawodowy sukces, zamiast tego skupiając się na konkretnych problemach, z którymi styka się każdy bezrobotny, a także krokach, które trzeba podjąć, by przestać nim być.

Wydawca najnowszego tomu artykułów znanego publicysty obiecuje czytelnikom nową jakość. Niestety, wszystko to już było, tyle, że wcześniej i lepiej.

Wśród wielkich pisarzy nie brak wielkich podróżników. Podróżował Iwaszkiewicz, podróżował Márai, podróżowali Hemingway i Blixen. A podróżując – pisali. Słowa stawały się słupami milowymi na szlaku przebytej drogi. W drugiej połowie XX wieku literatura podróżnicza przeżywała jednak kryzys. Bruce Chatwin był tym, który przywrócił jej dawną świetność.

„Długa Ziemia” kończyła się bombowo – w najciekawszym momencie. Zaznajamiała nas z koncepcją alternatywnych oddzielonych od naszego o grubość myśli wszechświatów, do których można się przenieść przy pomocy zasilanego ziemniakiem urządzenia. Wraz z Joshuą i Lobsangiem wędrowaliśmy przez miliony wersji Ziemi, aby powrócić w chwili, gdy buzujące od Dnia Przekroczenia napięcia przeradzały się w otwarty konflikt.

Gdyby Villon żył współcześnie, z pewnością wspominałby „panie minionego czasu” w taki sposób, jaki robi to w tomie Darka Foksa tata, który przedstawia nam katalog swych miłosnych wspomnień.