Wróg to podobno ktoś, kto nie przedstawił nam swojej wersji wydarzeń. „Wstręt do tulipanów” Richarda Louriego jest właśnie opowieścią takiego „wroga”. Kogoś, kto pragnął być dobrym Holendrem, a stał się zdrajcą.

Tony Sandoval, w „Wężu wodnym” wymyśla taką fantastykę, jaką wyobrażają sobie dzieci o nieco mroczniejszej imaginacji niż „Niekończąca się historia”. I do tego znakomicie ją rysuje.

Ilekroć mam okazję oglądać mecze włoskiej reprezentacji piłkarskiej, nachodzi mnie podobna refleksja: jak to możliwe, że zawodnicy, którzy grają na co dzień w tak antypatycznie nastawionych wobec siebie drużynach, stosując względem swoich przeciwników cały wachlarz mniej lub bardziej bolesnych sztuczek (spektrum werbalnych i niewerbalnych złośliwości jest w wypadku włoskiej Serie A nadspodziewanie szerokie), zamieniają się podczas zgrupowań i turniejów w sprawnie działający organizm, a ich widoczne na pierwszy rzut oka koleżeństwo i wzajemne oddanie bynajmniej nie wydaje się wysilone. A teraz proszę sobie wyobrazić, że tak wygląda cały kraj.

Przewodnik Krytyki Politycznej poświęcony twórczości Brunona Schulza prowadzi nas po bezdrożach. Autorów zbioru najbardziej interesuje to, co sytuuje się na peryferiach twórczości maga z Drohobycza. Bawią się w wymyślanie ciągów dalszych, tworzenie dopisków do dopisków, glos do glos.

Jeśli ktoś nie znosi psychodelicznych opowieści z pogranicza jawy i snu, a świat postrzega bez szczypty fantazji i dużej dozy wyobraźni, odbije się od „Wurta” jak od ściany. A szkoda, bo to jedna z lepszych książek ostatniej dekady XX wieku. Bardzo dobrze, że została wznowiona po dwudziestu latach od premiery.