Choć Biuro Literackie wydało już nie tylko słynnego "Zucha", ale też "Hotel de Dream" z 2007 roku, na debiut Edmunda White'a sprzed 40 lat musieliśmy trochę poczekać. Pierwsze rozdziały tej książki, opracowane przez współautora obecnego tłumaczenia, Andrzeja Sosnowskiego, pojawiały się w "Literaturze na świecie" już 16 lat temu. Z drugiej strony jest pewnie jakaś logika w tym, że wcześniej polszczyźnie należało przyswoić choćby "Studium temperamentu" Ronalda Firbanka, pisarza, którego znajomość pomaga w lekturze "Zapominania Eleny".

Bajki, opowiastki snute dzieciom, to wytwór właściwie każdej kultury na świecie. Pod równikowym niebem i w nocy polarnej są dzieci, które potrzebują bajki na dobranoc. Uniwersalność jest niejako wpisana w podstawę tego gatunku, a „Opowieści pod oliwnego drzewa” tylko ją potwierdzają. 

Być może braki tej opowieści dałoby się wybaczyć początkującemu pisarzowi. Ale po sir Terrym Pratchetcie oczekujemy o wiele więcej. Niewykluczone, że „Spryciarza z Londynu” lepiej by się czytało w oryginale lub w tłumaczeniu Piotra Cholewy, najbardziej obeznanego z zawiłościami językowymi u Pratchetta. A może to po prostu słaba książka.

Przedziwna książka. Człowiek spodziewa się poważnych analiz literackich i podniosłego tonu, a dostaje spis ubrań, imprez i chłopców, które przewinęły się przez dwadzieścia sześć dni spędzonych przez Sylvię Plath w Nowym Jorku.

Joyce Carol Oates jest bardzo rzadkim przypadkiem pisarki wszechstronnej. W Polsce stała się popularna dzięki bestsellerowej fabularyzowanej biografii Marilyn Monroe, promowała ją też Oprah Winfrey. Ale zdarza jej się tworzyć książki takie, jak „Zbłocona” – świetne powieści psychologiczne przesycone okrucieństwem i bólem.