Robert Mugabe w 2008 roku przegrywa wybory prezydenckie w Zimbabwe. Człowiek, który nieprzerwanie rządzi krajem od 1987 roku, powinien ustąpić miejsca działaczowi opozycji Morganowi Tsvangirai, który te wybory wygrał. Ale apodyktyczny i bezwzględny Mugabe nie jest, zresztą nigdy nie był, skory do ustępstw. Z ogłoszeniem wyników wyborów zwleka cztery miesiące. To czas, w którym działania przegranego polityka i jego zwolenników skupiają się na bezwzględnym prześladowaniu opozycji. Prześladowania te z czasem przynoszą wymierny skutek – Tsvangirai ustępuje. W drugiej turze zwycięża Mugabe – jedyny kandydat.

Życie to gra – ta banalna metafora w „[geim]” została pozbawiona jakichkolwiek przenośnych znaczeń. Powieść Andersa de la Motte to rzecz przepełniona zagadkami i niezwykle dynamiczna.

Ćwiek przyzwyczaił czytelników do sarkastycznego igrania z popkulturą, epatowania czarnym humorem i fragmentarycznej akcji. Trzecia odsłona „Chłopców” nieco różni się od wcześniejszych powieści pisarza – a już na pewno zaskoczy tych, którzy liczyli na utrzymanie konwencji cyklu o Dzwoneczku i bandzie nieokrzesanych motocyklistów.

Temat świetny, realizacja beznadziejna. Dawno nie czytałam książki, która tak bardzo irytowałaby słabością warsztatu reporterskiego, prymitywizmem języka i brakiem plastycznych opisów.

Kiedy myślimy o komiksie związanym z holocaustem, to pomimo tego, że istnieje wiele tytułów nawiązujących do tej tematyki, naszym pierwszym skojarzeniem jest „Maus” Spiegelmana. Autor przedstawia w komiksie losy swojego ojca, który przeżył holocaust i tylko zarysowuje wspólne relacje między nimi. Michael Kichka w swojej powieści „Drugie Pokolenie. Czego...