Swoją opowieść o pokoleniu dorastającym w posttransformacyjnej rzeczywistości Paulina Wilk tworzy wbrew modzie na lata dziewięćdziesiąte i w zgodzie z nią. W zgodzie, gdyż znajdziemy w „Znakach szczególnych” sporo z fetyszyzowanych przez hipsterów rekwizytów. Wbrew, bo obraz podsuwany przez dziennikarkę znacznie odbiega od arkadyjskich „najntisów”, o których wyżej podpisany myśli niemal wyłącznie z nostalgią i rozrzewnieniem. Jeśli nawet dostajemy Arkadię, to taką z napisem Et in Arcadia ego napaćkanym na blacie biurka za pomocą flamastrów „w odblaskowych kolorach”, będących na początku lat dziewięćdziesiątych jedną z oznak szkolnego prestiżu.

Antologia poezji samizdatowej w wyborze i przekładzie Jerzego Czecha to w istocie przegląd najważniejszych zjawisk poetyckich w powojennej historii literatury radzieckiej i rosyjskiej. Żaden z szesnastu autorów, poza Josifem Brodskim, nie jest u nas szerzej znany.

Szwedzkie powieści niemalże zasypały polskie księgarnie. Każdemu przemknęły przed oczami okładki książek Stiega Larssona, Camilli Läckberg czy Henninga Mankella. „Nigdy nie ocieraj łez bez rękawiczek” to także szwedzki bestseller. Ale tym razem nie jest to powieść kryminalna. Skandynawski rynek podbiło bowiem gejowskie love story.

Łódzka Wytwórnia Filmów Fabularnych dorobiła się wreszcie biografii. To tu narodziła się polska kinematografia. To na Łąkowej pierwsze kroki na wielkim ekranie stawiali tacy artyści jak Andrzej Munk, Janusz Morgenstern, Andrzej Wajda, Kazimierz Kutz, Krzysztof Kieślowski, Juliusz Machulski czy Roman Polański. Od końca drugiej wojny światowej aż po czasy najnowsze kręcono tu jedne z najważniejszych filmów polskich – żeby nie powiedzieć, że wszystkie naprawdę ważne.

W „Szympansach z Azylu Fauna” Andrew Westoll pokazuje okrucieństwo biomedycznych badań na szympansach i ich katastrofalne skutki dla tych wrażliwych zwierząt.